Hoe spreek je 'hello' uit? Engelse uitspraak voor Nederlandstaligen

Q: Hoe spreek je hello uit in het Engels?

Je spreekt hello uit als huh-LOO, met de klemtoon op de tweede lettergreep. In IPA: /həˈloʊ/. De eerste lettergreep wordt platgedrukt tot een korte, vage klank, vergelijkbaar met de onbeklemtoonde e in het Nederlandse de.

Hoe spreek je "hello" uit in het Engels?

huh-LOO, met de klemtoon stevig op de tweede lettergreep. In IPA: /həˈloʊ/. De eerste lettergreep is kort en vaag, niet volledig uitgesproken zoals je in het Nederlands zou doen.

hello /həˈloʊ/

Twee lettergrepen: he-LLO. Het gewicht ligt duidelijk op de tweede lettergreep, de eerste dient alleen als opstapje.

Luister: hello

Opname van een echte Engelse moedertaalspreker.

Klank voor klank

Engelse spelling houdt zich lang niet zo netjes aan vaste klankregels als het Nederlands, en "hello" is daar een goed voorbeeld van. Geen van de letters klinkt precies zoals je op basis van het Nederlands zou verwachten.

h Een gewone ademstoot, net als de Nederlandse h. Hier gaat het meestal niet mis.

e Geen volle klinker zoals in het Nederlandse "pet". Deze onbeklemtoonde lettergreep wordt platgeslagen tot een vage, korte "uh".

ll Een heldere l, met de tongpunt net achter de boventanden, ongeveer zoals een Nederlandse l aan het begin van een lettergreep.

o Geen platte Nederlandse "o" zoals in "zo". De klank glijdt aan het einde lichtjes door naar een "oe", zodat het net geen zuivere lange o blijft.

Hoor het in een zin

Hello, my name is Ana.

Hallo, ik heet Ana.

Luister: Hello, my name is Ana.

Opname van een echte Engelse moedertaalspreker.

"Hello" is iets formeler dan "hi", maar allebei kun je zonder problemen gebruiken om jezelf voor te stellen, zoals in dit zinnetje. Het werkt bij een nieuwe collega net zo goed als bij iemand die je op straat aanspreekt.

Let ook op de intonatie: Engelstaligen laten de toon bij "hello" vaak licht stijgen, vooral wanneer het een gesprek inleidt of als vraag klinkt. Het Nederlandse "hallo" klinkt vlakker, dus die kleine stijging is iets om bewust te oefenen.

Waar Nederlandstaligen de mist ingaan

De meest voorkomende fout zit in de eerste lettergreep. Het Nederlands spreekt vrijwel elke klinker met zijn volle waarde uit, dus Nederlandstaligen zeggen al snel iets als "HEH-loo", met een volle e vooraan. In het Engels wordt die eerste lettergreep juist weggedrukt tot een sjwa, de kortste en vaagste klinker die er is. Hoe minder aandacht je aan die eerste lettergreep besteedt, hoe natuurlijker het klinkt.

De tweede fout zit in de o. Het Nederlands kent een strakke, vlakke lange o, zoals in "zo" of "boot", die van begin tot eind hetzelfde blijft. De Engelse o in "hello" is geen vlakke klank maar een lichte tweeklank: hij begint als een o en schuift aan het eind een fractie door naar een oe. Zeg je hem plat en kort, zoals de Nederlandse o, dan klinkt het net iets te bits voor een Engels oor.